Υπ΄αριθ. 734/2016 απόφαση του ΣτΕ, που αφορά τις μειώσεις του εφάπαξ.

Από την εκ μέρους της πολιτείας νομοθέτηση από την παράλειψη των οργάνων της να νομοθετήσουν στοιχειοθετείται ευθύνη προς αποζημίωση μόνο όταν από τη νομοθέτηση ή την παράλειψη γεννάται αντίθεση προς κανόνες δικαίου υπέρτερης τυπικής ισχύος. Στην περίπτωση αυτή περίπτωση, ευθύνη του Δημοσίου προς αποζημίωση του ζημιωθέντος γεννάται μόνο αν οι επιζήμιες συνέπειες επέρχονται απευθείας από την επίμαχη διάταξη, πριν δε και ανεξάρτητα από οποιαδήποτε εφαρμογή της με πράξη της Διοικήσεως· στις λοιπές περιπτώσεις, κατά τις οποίες οι επιζήμιες συνέπειες επέρχονται από την εφαρμογή του πιο πάνω κανόνα δικαίου, δηλαδή από την πράξη της Διοίκησης που τον εφαρμόζει στην ατομική περίπτωση, η ευθύνη έναντι του ζημιωθέντος προκύπτει όχι από τον κανόνα δικαίου, αλλά από την τελευταία αυτή πράξη.
Συνταγματική προστασία κοινωνικής ασφάλισης. Οι εφάπαξ παροχές που χορηγούνται κατά την συνταξιοδότηση είναι δημοσίου δικαίου κοινωνικοασφαλιστικές παροχές υπαγόμενες και αυτές στο καθεστώς προστασίας του άρθ. 22 § 5 Συντ. Η προστασία της βιωσιμότητας του οικείου ασφαλιστικού φορέα και η διασφάλιση της ακεραιότητας του ασφαλιστικού του κεφαλαίου αποτελεί υποχρέωση του νομοθέτη, ο οποίος, όταν διαπιστώνει μεταβολή των οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών η οποία εγκυμονεί κινδύνους για την βιωσιμότητά του, λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα, όπως είναι η αναπροσαρμογή των ασφαλιστικών παροχών και εισφορών.
Η μείωση των παροχών είναι δυνατή όχι μόνον για το μέλλον αλλά και για το παρελθόν, υπό την έννοια ότι μπορεί να καταλαμβάνει και εκκρεμείς αιτήσεις χορήγησης ασφαλιστικών παροχών, οι οποίες μέχρι την επέλευση της νομοθετικής μεταβολής δεν έχουν ικανοποιηθεί. Διαβάστε εδώ.